Ze zijn toch al groot.
Dit kan nog wel wachten.
Maar wie is jouw kind vandaag – en hoe lang nog?
“Als de baby wat groter is, doen we zeker een fotosessie.” Dat zei je zes jaar geleden.
Nu heeft ze een eigen mening over wat ze aantrekt, wat ze eet en of ze nu écht naar bed moet. En ergens in die zes jaar (in een waas van speelafspraken, zwemles, eerste schooldag en tandjes wisselen) is de fotosessie er nooit van gekomen.
Want foto’s van een baby die moeten er zijn, dat denkt iedereen. Maar een kind van drie? Van zeven? Van negen? Dat kan toch nog wel even wachten. Ze zijn er toch nog. Ze gaan nergens naar toe.
Maar wie ze vandaag zijn, dat wacht niet.
Denk even terug aan vorig jaar.
Hoe was ze toen? Wat zei ze altijd? Hoe rook haar haar na het bad? Welk liedje zong ze de hele dag door?
Je weet het nog. Vaag. Maar je weet het nog.
En denk nu eens aan drie jaar geleden. Die specifieke manier zoals ze liep als peuter, met dat kleine buikje vooruit. Hoe ze jouw hand paktje als ze ergens zeker van wilde zijn. De woorden die ze verkeerd uitsprak en die je stiekem nooit wilde verbeteren omdat ze zo lief waren.
Hoe scherp is dat beeld nog? Hoe concreet?
We denken dat we onze kinderen zo goed kennen dat we nooit die kleine details zullen vergeten.
Maar ons geheugen bewaart geen bestanden of foto’s – het bewaart gevoelens. En gevoelens vervagen.
Niet omdat je niet goed genoeg hebt opgelet. Niet omdat je niet van haar houdt. Maar omdat het leven doorraast en elke nieuwe fase de vorige een stukje verder wegduwt. Zo werkt dat nu eenmaal. Zo werkt het menselijk geheugen.
En ondertussen groeit ze. Maand na maand. Ze verliest dat peuterlichaampje en wordt een echte kleuter. Ze verandert van kleuter naar schoolkind… van schoolkind naar een meisje met vriendinnen en geheimen en een eigen wereld waar jij steeds minder van weet. Elke fast is mooi. Elke fase is het waard om te bewaren.
Maar die fases kondigen zich niet aan. Ze gaan gewoon. Op een dag zegt ze ineens geen “spaghetti met balletjes” meer maar “pasta bolognese” – en je weet niet eens wanneer dat is veranderd.
Jij kent haar door en door. Je weet precies wie ze is. Maar heb je dat ook ergens vastgelegd?
Niet de schoolfoto met het stijve lachtje. Niet de verjaardagsfoto waar ze net een stuk taart in haar mond had. Maar écht vastgelegd. Haar. Zoals ze thuis is, zoals ze speelt, zoals ze kijkt als ze denkt dat niemand haar ziet. Die ondeugende twinkeling. Dat ernstige gefrons als ze zich concentreert. Het lachen van diep in haar buik – niet het lachje voor de foto, maar het echte ongeremde lachen.
Dit is wie ze nu is. Op deze leeftijd. In deze fase. En over een jaar, misschien al over zes maanden, is er een “nieuw kind” voor in haar plaats gekomen. Ouder, anders, ook mooi.
Maar niet meer dit.
Mama’s zeggen achteraf altijd hetzelfde; “ik wist niet dat ik dit zo hard nodig had.”
Niet de foto’s als decoratie aan de muur (hoewel dat ook). Maar het moment van stilstaan. Van bewust kijken naar wie jouw kind nu is, op deze leeftijd, in deze fase. Van eens niet de organisator zijn, niet de chauffeur, niet degene die de boterhammen smeert – maar gewoon de mama die kijkt. Die ziet. Die denkt: kijk toch eens wie jij geworden bent.
Wil jij dit ook voor jouw kind bewaren?
Een kids-fotosessie bij Little miracle memories is een warme ervaring waarin jouw kind volledig zichzelf mag zijn, en waar jij bewust mag stilstaan bij wie hij of zij vandaag is.
Want je bent zo bezig met het leven, met het doen, met het gaan… dat je soms vergeet gewoon te kijken. Echt te kijken. Zonder afleiding. Zonder telefoon. Zonder de was die nog moet worden opgevouwen.
Een fotosessie is geen luxe. Het is een bewuste keuze om te zeggen: dit moment telt. Jij telt. en ik wil niet vergeten wie jij nu bent.
Misschien wacht je tot de zomervakantie. Tot na de communie. Tot als het wat rustiger is op het werk. Tot als de kinderen later beter samenwerken. Totdat… vul zelf maar in.
Maar weet je wat er ondertussen gebeurt? Ze worden ouder. Ze veranderen. En de versie van jouw kind die vandaag bestaat, met die specifieke blik, dat specifieke lachje, die specifieke manier van de wereld bekijken… die bestaat straks niet meer.
Niet op een dramatische manier. Gewoon op de stille, zachte manier waarop kinderen groeien. Dag na dag. Bijna onmerkbaar. Tot je naar een foto kijkt van twee jaar geleden en denkt: Oh… was ze toen als zo groot? Of was ze toen nog zo klein?
Als je dit leest en ergens diep vanbinnen denkt: “Eigenlijk hadden we dit al lang moeten doen” dan weet je het antwoord al.
Niet als de zomervakantie voorbij is. Niet als het wat rustiger wordt op school. Niet volgend jaar.
Nu. Terwijl ze nog zo is.
