Je hebt het hele eerste jaar vastgelegd.
De eerste badjes.
De eerste hapjes.
Dat tandje dat er eindelijk doorkwam na weken van huilen en weinig slaap.
De eerste keer dat hij rechtop zat en keek alsof hij de wereld net had uitgevonden.
Die keer dat hij voor het eerst zijn armpjes naar je uitstrekte en jij dacht: dit vergeet ik nooit.
Elke mijlpaal netjes op je telefoon.
Of ergens in een map die je al een tijdje niet meer hebt geopend – maar de foto’s zijn er. Ze zijn er.
En nu wordt hij één.
Twaalf maanden.
Het meest intense, meest veranderende, meest ongelofelijke jaar van jullie leven samen.
En dat verdient een echt feest!
Dus je plant.
Je bestelt een taartje – of je bakt er zelf één, want dit moet speciaal zijn.
Je hangt slingers op.
Je nodigt de mensen uit die samen met jullie dit jaar hebben beleeft.
En je denkt:
Hoe leg ik dit vast?
Je zet de taart voor hem neer.
Hij kijkt ernaar.
Even onzeker.
Even voorzichtig.
En dan… die eerste aanraking van het glazuur.
Die blik van: mag dit echt?
Een tel stilte.
En dan totale chaos.
Beide handjes erin.
Glazuur tot aan zijn ellebogen.
Een luide schaterlach.
Puur goud.
En jij staat te filmen.
Terwijl je schoonmoeder naast je ook een foto probeert te maken.
Terwijl je partner de kaarsjes op de andere taart aansteekt.
Terwijl iemand anders “Lang zal hij leven” zingt.
Terwijl jij met één oog op het scherm van je telefoon en één oog op hem probeert op twee plaatsen tegelijk te zijn.
En eigenlijk denk je:
Ik wil hier gewoon bij zijn.
Zonder telefoon.
Gewoon kijken.
Gewoon voelen.
Gewoon mama zijn.
Maar je maakt toch foto’s. Want stel dat je die mist.
En achteraf heb je een wazige filmpje waar iemands hoofd voor staat.
Een paar foto’s die nét niet scherp zijn.
Een herinnering die al begint te vervagen nog voor de dag voorbij is.
Dat ongemakkelijke gevoel dat je er wel bij was…
maar toch niet écht.
Dat gevoel kent bijna elke mama
En dat hoeft niet zo te zijn.
Wat als jij die dag gewoon mama mocht zijn?
Aanwezig.
Vooraan.
Zonder scherm voor je gezicht.
Terwijl iemand anders, iemand die niets anders doet dan kijken en vastleggen, zorgt dat geen enkel moment van deze bijzondere mijlpaal verloren gaat.
Als cakesmash fotograaf in Zandhoven leg ik precies die momenten vast tijdens een cakesmash fotosessie: de eerste aanraking van het glazuur, die blik van pure verwondering, het echte lachje van plezier. Maar ook de kleine momenten die je anders mist.
De blik die hij naar jou werpt midden in de chaos.
Die blik van: zie jij dit mama?
Dat zijn beelden die je over twintig jaar nog bekijkt.
Niet een wazig filmpje.
Maar dat moment – scherp, echt, voor altijd.
Voelt dit herkenbaar?
Die eerste verjaardag komt maar één keer
En het gaat sneller dan je denkt.
Je hebt het hele eerste jaar zo hard gewerkt om er te zijn.
Voor alle kleine momentjes.
Alle slapeloze nachten.
Alle eerste keren.
En net op dit moment – het moment dat je het meest wil bewaren – verdien jij het om er gewoon te zijn.
Volledig. Zonder afleiding.
Dat eerste kaarsje.
Die eerste hap taart.
Die eerste verjaardag die je nooit meer terugkrijgt.
Misschien staat een cakesmash fotosessie al een tijdje op je lijstje, maar weet je niet goed waar te beginnen.
Op mijn cakesmashpagina lees je precies hoe zo’n ervaring verloopt en wat je mag verwachte.
Laat mij dat voor je vastleggen
Zodat jij er gewoon bij kunt zijn.
Ik ben Cindy, kinderfotograaf in Zandhoven.
Tijdens een cakesmash sessie bij mij is er maar één taak voor jou:
mama zijn.
Aanwezig.
Zonder scherm.
Volledig daar.
De rest laat je aan mij over.
